Polska buduje drugi terminal LNG. Strategiczna inwestycja za miliiardy

Polska inwestuje w drugi pływający terminal LNG (FSRU 2) w Zatoce Gdańskiej, co stanowi strategiczną decyzję zmierzającą do wzmocnienia bezpieczeństwa energetycznego kraju i regionu. Rząd potwierdził tę inwestycję, którą będzie realizować spółka Gaz-System, a terminal ma rozpocząć operacje regazyfikacji w 2030 roku.

Polska wchodzi do “ekstraklasy” bezpieczeństwa energetycznego

Minister energii Miłosz Motyka określił decyzję o budowie drugiego terminala LNG jako “wejście Polski do ekstraklasy”, jeśli chodzi o architekturę bezpieczeństwa energetycznego w Europie. Inwestycja ma konkretny wymiar — nie jest jedynie papierową strategią, ale rzeczywistą infrastrukturą budowaną w Zatoce Gdańskiej.

Motyka podkreślił, że największym zagrożeniem dla Polski i krajów regionu nie jest wzajemna konkurencja, lecz “rosyjskie surowce zalewające Europę”. Drugi terminal LNG gwarantuje niezależność od tych dostaw i umożliwia dywersyfikację źródeł importu gazu. — Ta inwestycja gwarantuje niezależność. Dzięki niej cały nasz region będzie mógł oddychać spokojnie pod kątem m.in. dywersyfikacji dostaw — stwierdził minister.

Polska jako regionalny hub gazowy

Rząd zmierza do przekształcenia Polski w hub gazowy, który będzie odgrywał znaczącą rolę w Europie Środkowo-Wschodniej. Sekretarz stanu w Ministerstwie Energii Wojciech Wrochna zauważył, że infrastruktura, w którą inwestuje Polska, ma na celu nie tylko zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego kraju, ale również obniżenie cen gazu dla polskich konsumentów i przedsiębiorstw.

Prezes zarządu Gaz-System Sławomir Hinc określił moment podjęcia decyzji o FSRU 2 jako “historyczny”. — W Polsce powstaje infrastruktura zdolna do regazyfikacji dostaw ponad 20 mld m sześc. gazu. To znaczący punkt na mapie Polski. Gdańsk staje się największym punktem dostaw gazu w Polsce i tej części Europy — powiedział Hinc.

Harmonogram budowy i operacyjności

Element	Lokalizacja	Rozpoczęcie regazyfikacji	Zdolność importu
Terminal 1	Świnoujście	Już operacyjny	~5 mld m³/rok
Terminal 2	Zatoka Gdańska	2028 rok	~20 mld m³/rok
Terminal 3 (FSRU 2)	Zatoka Gdańska	2030 rok	~20 mld m³/rok

Pierwszy pływający terminal w Zatoce Gdańskiej będzie gotowy do regazyfikacji w 2028 roku, a drugi — FSRU 2 — w 2030 roku. Finalne decyzje dotyczące budowy drugiej jednostki będą znane w momencie podpisania umów. Trwa aktualnie proces wyboru armatora, który wybuduje statek do regazyfikacji.

Infrastruktura wspierająca oba terminale

Prezes Hinc zauważył, że trzeci gazociąg nie wymaga wielu dodatkowych inwestycji w zakresie nakładów. Gazociąg powstający przy budowie pierwszego terminala oraz ten budowany w Zatoce Gdańskiej będą w wystarczającym stopniu obsługiwać funkcjonowanie obu terminali.

Ta obserwacja jest istotna z punktu widzenia efektywności kosztowej projektu — polska infrastruktura gazowa będzie mogła obsługiwać oba terminale bez konieczności budowy nowej sieci przesyłowej, co zmniejsza całkowite koszty inwestycji.

Co to oznacza dla Polski i regionu

Decyzja o budowie drugiego terminala LNG ma wielowymiarowe znaczenie. Po pierwsze, stanowi ostateczne zerwanie z zależnością od rosyjskich dostaw gazu — kluczowe dla bezpieczeństwa energetycznego kraju w kontekście geopolitycznych napięć w Europie Środkowo-Wschodniej.

Po drugie, pozycjonuje Polskę jako kluczowego gracza w europejskiej architekturze bezpieczeństwa energetycznego. Kraj będzie mogą nie tylko zaspokajać własne potrzeby, ale również eksportować gaz do sąsiednich krajów, wzmacniając ich niezależność od rosyjskich surowców.

Po trzecie, inwestycja ma potencjał obniżenia cen gazu na rynku polskim. Zwiększona podaż gazu LNG, obsługiwana przez trzy terminale, powinna działać na rzecz konkurencji na rynku i tym samym wpłynąć na obniżenie cen dla konsumentów i przedsiębiorstw.

Premier Donald Tusk podkreślił, że decyzja ma “wymiar międzynarodowy” i że “interes jest na wielką skalę”. Rzeczywiście, drugi terminal LNG w Zatoce Gdańskiej to inwestycja, której beneficjentami będą nie tylko Polska, ale cała Europę Środkowo-Wschodnia, poszukująca alternatywnych źródeł energii i niezależności od rosyjskich surowców.